Stokrotka

Środkowa naklejka każdej ścianki nigdy się nie rusza. Kręć kostką, ile chcesz — środki zostają na miejscu. Dlatego są twoją mapą. Środek mówi, jaki kolor będzie miała cała ta ścianka na końcu.

Znajdź biały środek i obróć kostkę tak, by biały patrzył w podłogę. Teraz spójrz na środek na górze. W większości kostek jest żółty i tak będziemy go nazywać do samego końca. Jeśli u ciebie jest inny — nic nie szkodzi. Nic się nie zmienia. Po prostu za każdym razem, gdy piszemy „żółty”, myśl o swoim kolorze.

Twoje zadanie w tym kroku: wynieść cztery białe naklejki KRAWĘDZI na górę, dookoła żółtego środka — jak płatki dookoła kwiatka. Kolory z boku jeszcze się nie liczą. To następny krok.

Nie ma tu czego uczyć się na pamięć. Popatrz, potem podnieś. Zanim cokolwiek obrócisz, sprawdź, w którą stronę patrzy biała naklejka. Biały patrzy W DÓŁ, na spodzie: obróć tę ściankę dwa razy, a krawędź wjedzie prosto na górę, białym do góry. Biały patrzy W BOK, na spodzie: obróć tę ściankę raz, nie dwa. Krawędź trafia do środkowej warstwy, a stamtąd podnosi ją następna zasada.

Biała krawędź w środkowej warstwie: podnosi ją jeden obrót bocznej ścianki. Najpierw popatrz. Biały ma wylądować DO GÓRY, nie w bok. Biała krawędź może już być na górze, ale leżeć na boku. To jeszcze nie płatek. Obróć jej ściankę raz — krawędź spadnie do środkowej warstwy, białym na zewnątrz. Teraz podnieś ją sąsiednią ścianką i biały wyląduje na górze. Ta sama sztuczka z dwóch ruchów co przed chwilą.

Jedna złota zasada. Zanim podniesiesz krawędź, obróć górę tak, żeby w miejscu lądowania nie stał gotowy płatek. Najpierw zwolnij miejsce. Potem podnoś.

Po co stokrotka? Gdy budujesz biały krzyż od razu, musisz trafić w dwie rzeczy naraz. Stokrotka dzieli robotę na pół. Najpierw zbierz białe naklejki. Potem dopasuj kolory, płatek po płatku. Dwie łatwe rzeczy biją jedną trudną.

Sprawdź: żółty środek, a dookoła cztery białe płatki. Reszta kostki jeszcze się nie liczy.